ΑΣ ΠΡΟΣΕΧΑ (Η επιστροφή)

Η ουρά στο Fiumicino δείχνει τρομακτική. Άνθρωποι από όλες τις φυλές και για όλους τους προορισμούς στοιβάζονται σ’ έναν τεράστιο σαλίγκαρο που κάποια στιγμή ευελπιστείς να καταλήξει στον τελικό έλεγχο. Eκεί, αφού φροντίσεις να βγάλεις ρολόγια, πορτοφόλια και ζώνες, θα ευχηθείς να μην χτυπήσει το μηχάνημα για κάποιον άγνωστο για σένα λόγο και αρχίσουν να σε ψάχνουν πατόκορφα!
Όμως για καλή μου τύχη η ουρά δείχνει να κινείται με γοργούς ρυθμούς, επαναφέροντας τους χτύπους της καρδιάς μου σε φυσιολογικά τσιμπημένα επίπεδα, που πλέουν πηγάζουν από την προσμονή μου να μπω στο αεροπλάνο κι όχι από το φόβο ότι δεν θα καταφέρω να φτάσω εκεί.
Ο Ιταλός στραβοκοιτάζει τη βαλίτσα μου, που αλήθεια είναι ξεπερνούσε το επιτρεπόμενο όριο, αλλά μου σκάει ένα συνωμοτικό χαμόγελο και θέλει να περαστεί για μεγαλόψυχος αφού τελικά θα μ’ αφήσει να περάσω.
Κι όντως περνάω χαλαρά έχοντας αποφύγει στην τελική διαλογή κάτι Ιάπωνες και τη χαρούμενη οικογένεια που είχε μπλοκάρει τη διαδικασία στις παρακείμενες πόρτες ανίχνευσης, κάνοντας πολύ κόσμο να ξεφυσάει φανερά και να βρίζει από μέσα του.
Τώρα έχω και λίγο χρόνο να χαζέψω βιτρίνες, αλλά δεν υπάρχει λόγος, παίρνω μια Gazzetta, αυτό είναι όλο και τραβάω προς την αίθουσα επιβίβασης.
Το στοίχημα τώρα θα παιχτεί στο αν έχουμε φυσούνα, ή θα μπούμε στη μίζερη διαδικασία να μεταφερθούμε στο αεροπλάνο με λεωφορείο. Δεν υπάρχει πιο άσχημο πράγμα από το να σε αντιμετωπίζουν σαν πολίτη β’ κατηγορίας!
Η αεροπορική όμως δείχνει να έχει κάνει τις απαιτούμενες συμφωνίες, να έχει σκάσει τα κατάλληλα φράγκα και βρισκόμαστε βεντουζαρισμένοι στο αεροσκάφος με το προαίσθημά μου να εκλαμβάνει τα σημάδια ως θετικούς οιωνούς.
Η αεροσυνοδός νούμερο 1 κατά σειρά εμφάνισης με υποδέχεται μ’ ένα ζεστό χαμόγελο, ενώ η νούμερο 2 σώνει και καλά θέλει να με κατευθύνει στη θέση μου λες και είμαι κάνα βλαχάκι που πρώτη φορά μπαίνει σε αεροπλάνο. Τελικά διαβάζω τη συμπεριφορά της ως ένδειξη ευγένειας, ή ως έκφραση της προτίμησής της να μεταφέρει ΕΜΕΝΑ κι όχι τον κάθε τελειωμένο περίεργο που θα την κοιτάζει σαν ξερολούκουμο που σε κάθε περίπτωση είναι!
Κάθομαι λοιπόν παράθυρο και σταυρώνω τα δάκτυλά μου προσευχόμενος να μην κάτσει δίπλα μου κάποιος που να μου προκαλέσει δυσφορία για το επόμενο δίωρο, γνωρίζοντας από πρώτο χέρι ότι δυστυχώς είναι πολλοί αυτοί που θα έκαναν τέλεια τη δουλειά.
Το κορίτσι που τελικά μου κληρώνει θα παρωθούσε πολλούς εδώ μέσα να με καταριούνται για την κωλοφαρδία μου, ενώ όπως όλα δείχνουν ο Θεός μου στέλνει τα λάθος μηνύματα!